Oblivion jest jedną z niewielu gier, które pomimo nieprzeliczonych godzin gry wciąż są interesujące. Wcielamy się w niej w więźnia Imperium, który tak naprawdę jest naznaczony przez przeznaczenie do uwolnienia świata od złych, demonicznych mocy. Przekonuje się o tym Władca Imperium, podczas ucieczki przez tajemne przejście przez więzienie. Spotyka nas , i już wszystko jest dla niego jasne. Niestety nie dowiadujemy się od niego dużo, gdyż niestety bardzo szybko traci on życie.
W trakcie odkrywania coraz to ciekawszych rzeczy o naszym przeznaczeniu i otaczającym świecie wciągamy się w grę coraz bardziej i bardziej. Możemy wykonywać główną linię questów, lub podążyć zupełnie inną drogą, zwiedzając niesamowite obszary, walczać z dotychczas niepokonanymi wrogami lub dołączyć do jednej z wielu frakcji, wykonując dla niej zadania. Ale musimy uważać – bardzo często ponosimy konsekwencje podjętych decyzji, wykonująć zadania dla niektórych frakcji robimy sobie nowy6ch wrogów, natomiast robiąc inne rzeczy, na które mamy aktualnie ochotę również możemy tego poźniej żałować.
Piękne w tej grze jest to, że NIC nie broni nam graćtak jak chcemy, nie podoba nam się zachowanie strażnika? Już go toporem w ten głupi łeb! Ale jak pisałem, konsekwencje mogą być naprawdę nieprzyjemne. Jeśli jesteśmy zamożni to nie ma problemu, o dziwo pozwolą nam po prostu zapłacić grzywnę i odejdą sobie spokojnie do swoich zajęć. Możemy również stawiać opór, lub pójść do więzienia.
